اشعار بهاری
مبارکتر شب و خرمترين روز
مبارکتر شب و خرمترين روز به استقبالم آمد بخت پيروز
دهلزن گو دو نوبت زن بشارت که دوشم قدر بود امروز نوروز
مهست اين يا ملک يا آدميزاد پري يا آفتاب عالم افروز
ندانستي که ضدان در کمينند نکو کردي علي رغم بدآموز
مرا با دوست اي دشمن وصالست تو را گر دل نخواهد ديده بردوز
شبان دانم که از درد جدايي نياسودم ز فرياد جهان سوز
گر آن شب‌هاي باوحشت نمي‌بود نمي‌دانست سعدي قدر اين روز
بوی نوروز
برآمد باد صبح و بوي نوروز به کام دوستان و بخت پيروز
مبارک بادت اين سال و همه سال همايون بادت اين روز و همه روز
چو آتش در درخت افکند گلنار دگر منقل منه آتش ميفروز
چو نرگس چشم بخت از خواب برخاست حسدگو دشمنان را ديده بردوز
بهاري خرمست اي گل کجايي که بيني بلبلان را ناله و سوز
جهان بي ما بسي بودست و باشد برادر جز نکونامي ميندوز
نکويي کن که دولت بيني از بخت مبر فرمان بدگوي بدآموز
منه دل بر سراي عمر سعدي که بر گنبد نخواهد ماند اين گوز
دريغا عيش اگر مرگش نبودي دريغ آهو اگر بگذاشتي يوز
مي‌رود زمستان
برخيز که مي‌رود زمستان بگشاي در سراي بستان
نارنج و بنفشه بر طبق نه منقل بگذار در شبستان
وين پرده بگوي تا به يک بار زحمت ببرد ز پيش ايوان
برخيز که باد صبح نوروز در باغچه مي‌کند گل افشان
خاموشي بلبلان مشتاق در موسم گل ندارد امکان
آواز دهل نهان نماند در زير گليم و عشق پنهان
بوي گل بامداد نوروز و آواز خوش هزاردستان
بس جامه فروختست و دستار بس خانه که سوختست و دکان
ما را سر دوست بر کنارست آنک سر دشمنان و سندان
چشمي که به دوست برکند دوست بر هم ننهد ز تير باران
سعدي چو به ميوه مي‌رسد دست سهلست جفاي بوستانبان
« نوروز آمد »
چو بوستان تازه گشت از باد نوروز جهان بستد بهار عالم افروز
زآسیب صبا در جلوه شد باغ به غارت داد بلبل خانه زاغ
هوا کرد از گل آشوب خزان دور به مشک تر به دل شد گرد کافور
عروس غنچه را نو شد عماری کمر بربست گل در پرده داری
بنفشه سر برآورد از لب جوی زمین گشت از ریاحین عنبرین بوی
نسیم صبحگاه از مشک بوئی هزاران نافه در بر داشت گویی
حریر گل ورق در خون سرشته برات عیش بر ساقی نوشته
فلک بر عزم صحرا بارگی جست به پشت باد سرو نازنین رست
نخست از گشت کرد آهنگ نخجیر فرو آورد هر مرغی به یک تیر
به گلزار آمد از نخجیرگه شاد بساط افکند زیر سرو شمشاد
که نوروز آمد و گلزار بشکفت صبا با گل پیام عاشقان گفت
1. بیا باغبان :
بيا باغبان خرمي ساز كن گل آمد در باغ را باز كن
ز جعد بنفشه بر انگيز تاب سر نرگس مست بر كش ز خواب
سهي سرو را يال بر كش فراخ به قمري خبر ده كه سبز است شاخ
يكي مژده ده سوي بلبل به راز كه مهد گل آمد به ميخانه باز
ز سيماي سبزه فرو شوي گرد كه روشن به شستن شود لاجورد
سمن را درودي ده از ارغوان روان كن سوي گلبن آب روان
به سر سبزي از عشق چون من كسان سلامي به سبزه مي رسان
هوا معتدل بوستان دلكش است هواي دل دوستان زان خوش است
درختان شكفتند بر طرف باغ بر افروخته هر گلي چون چراغ
از آن سيمگون سكه نوبهار درم ريز كن بر سر جويبار
بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
شاخه های شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگهای سبز بید
عطر نرگس، رقص باد
نغمه و بانگ پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک میرسد اینک بهار
خوش بحال روزگار ?
خوش بحال چشمه ها و دشتها
خوش بحال دانه ها و سبزه ها
خوش بحال غنچه های نیمه باز
خوش بحال دختر میخک که میخندد به ناز
خوش بحال جان لبریز از شراب
خوش بحال آفتاب ?
ای دل من، گرچه در این روزگار
جامهء رنگین نمی‌پوشی به كام
بادهء رنگین نمی‌نوشی ز جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می كه می‌باید تهی است
ای دریغ از ?تو? اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از ?من? اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ?ما? اگر کامی نگیریم از بهار...
گر نکوبی شیشهء غم را به سنگ